من به آوارگی ابر و نسیم

من به سر گشتگی آهوی دشت

من به تنهایی خود می مانم

*

من در این شب که بلند است به اندازه ی حسرت زدگی

گیسوان تو به یادم می آید

من در این شب که بلند است به اندازه ی حسرت زدگی

شعر چشمان تورا می خوانم

چشم تو,چشمه ی شوق

چشم تو ,ژرف ترین راز وجود

*

برگ بید است که با زمزمه ی جاری باد

تن به وارستن عمر ابدی می سپرد

*

تو تماشا کن

که بهاری دیگر

 پاورچین پاورچین

از دل تاریکی می گذرد

و تو در خوابی

و پرستوها خوابند

و تو می اندیشی

به بهاری دیگر

و به یاری دیگر

*

نه بهاری

_و نه یاری دیگر ؛

حیف,

 اما من و تو

  دور از هم می پوسیم

*

غمم از پوسیدن نیست

غمم از زیستن بی تو در این لحظه ی پر دلهره است

*

دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست

از سر این بام

 این صحرا

  این دریا

 پر خواهم زد

                                خواهم مرد

غم تو این غم شیرین را